Zaczynamy okres świąteczny, a co za tym idzie, sięganie po świąteczne książki! Nie skłamię, pisząc, że kocham ten okres. Uwielbiam święta, a przede wszystkim uwielbiam premiery książkowe, których w okolicach listopada i grudnia jest wyjątkowo dużo. Co roku staram się czytać co najmniej kilka z nich – z reguły pada na pakiety świątecznych historii przygotowywane przez wydawnictwo Czwarta Strona. W tym roku również mam przyjemność po nie sięgnąć.
Co mnie przekonało do tej książki? Wiele rzeczy. Wymieniając w kolejności: piękna, klimatyczna okładka, wydawnictwo, które uwielbiam, a finalnie ciekawy opis i fakt, że „Północny sabat” to historia przeplatana magią i słowiańską mitologią. Słowem: musiałam sięgnąć po tę książkę. Sięgnęłam, przeczytałam i dzisiaj wam o niej opowiem.
Kiedy pierwszy raz usłyszałam o „Almond” raczej nie miałam w planach po niego sięgać. Potem usłyszałam o nim znowu. Nie od razu, po jakimś czasie. Potem znowu, po raz trzeci. Czwartego razu już nie było, bo międzyczasie z ciekawości zajrzałam do opisu tej książki. Wtedy też zmieniłam zdanie i uznałam, że chcę ją poznać; posłuchać opowieści, którą ma mi do przekazania Yunjae. Gdy nadarzyła się okazja, nie zwlekałam i od razu wyciągnęłam ku niemu dłonie. Przeczytałam „Almond”. Poznałam historię, o której chciałabym wam dzisiaj opowiedzieć.
Mamy to. Nadeszła jesień, a wraz z nią premiera pewnej interesującej, idealnej na tę porę roku książki. Debiutanckiej powieści laureatki konkursu Jesienny Wieczór, Anny Chaber. Mowa tu rzecz jasna o „Zaproś mnie na Pumpkin latte”. Historii, po której nabierzecie ochoty na świeżo mieloną kawę. Najlepiej taką z cynamonem, nugatem albo nutellą.
Decydując się na lekturę „Tej drugiej”, byłam już po paru jej recenzjach. Jako że wśród nich przeważały raczej te naprawdę pozytywne opinie, postanowiłam sięgnąć po tę pozycję. Przekonała mnie do tego zwłaszcza informacja, że książka skupia się na relacjach dwóch rywalizujących ze sobą o jednego mężczyznę kobiet. Nie chodzi jednak bynajmniej o żonę i kochankę. Karolina Wilczyńska postanowiła poruszyć temat rywalizacji między żoną i jej teściową. Myślę, że właśnie dlatego zdecydowałam się przeczytać tę książkę (za motywem kochanek szczególnie nie przepadam). Myślę też, że będę miała o niej sporo do napisania.
Uważam kraje Azjatyckie za niezwykle interesujące, nie ukrywam jednak, że do tej pory moje „zainteresowanie” tematem wiązało się raczej z kulturą i tradycją japońską. Korea kojarzyła mi się głównie z dyktaturą, koreańskimi serialami (tzn. k-dramami) i osławionym w wielu kręgach k-popem. Tak jak k-dramy zdarza mi się oglądać, a k-popu od czasu do czasu posłuchać, tak samemu stylowi życia w Korei (temu prawdziwemu, a nie przedstawianemu w serialach) niespecjalnie miałam okazję się przyjrzeć. Tym bardziej cieszę się, że zapoznałam się z „przewodnikiem” Daniela Tudora. „Przewodnikiem”, na który składa się mnóstwo ciekawostek o Korei, koreańskich trendach, zwyczajach, relacjach interpersonalnych, jedzeniu, pracy, symbolach, czy świecie show-biznesu. Krótko mówiąc, o wszystkim, co może przyjść do głowy komuś, kto wcześniej z Koreą miał niewiele wspólnego. Z Koreą, która po przeczytaniu tego przewodnika, wyda mu się iście fascynującym miejscem.
