Uwielbiam świąteczne książki. Jak co roku, przychodzę do wszystkich moich czytelników nie z jedną, nie z dwiema, ale aż z dziewięcioma magicznymi, zimowymi opowieściami. Magicznymi historiami o bohaterach, którzy przygotowują się do świąt. Mam nadzieję, że ten niezwykły czas oczekiwania będzie dla was równie miły, jak dla mnie. W końcu nie ma nic cudowniejszego, niż możliwość spędzenia grudnia w towarzystwie powieści naszych utalentowanych, polskich autorek.
.JPG)
Patrzę na pustą stronę i zastanawiam się, od czego zacząć tę recenzję. Może zacznę po prostu od samego końca i napiszę słowa, które od dawna chodzą mi po głowie. „Zdążyć do domu na święta” to jak dotąd najlepsza powieść Anny Chaber. A warto podkreślić, że czytałam je wszystkie.
.jpg)
Książka Klaudii Muniak to trzecia świąteczna książka, po którą sięgnęłam tej zima. To też moja druga książka od tej konkretnej autorki. Pierwszą było „Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem”. Nie ukrywam, że nie było nam z tą powieścią po drodze, więc finalnie rozstałam się z nią bez żalu, ciesząc się, że to już koniec. Po drugą część londyńskiej serii już nie sięgnęłam. Obawiałam się, że moja opinia na jej temat, będzie taka sama, jak w przypadku pierwszej.
„Siedmiu mężów Evelyn Hugo” to książka, która pojawiła się u nas w Polsce w 2019 roku i od razu rozkochała w sobie wielu czytelników. Uwiodła ich z niemalże tak samo wielką gracją, z jaką robiła to tytułowa bohaterka powieści. Evelyn Hugo: piękna, utalentowana i niezwykle charyzmatyczna kobieta. Dziewczyna potrafiąca odnaleźć się w każdej sytuacji. Niezwykle zagubiona dusza towarzystwa. Gwiazda, która imponowała całemu światu, skrywając jednocześnie wiele zdumiewających sekretów. I wreszcie… żona. Partnerka nie jednego, nie dwóch, lecz siedmiu mężczyzn. Jak to możliwe, że miała tak wielu mężów? Czy ich kochała, czy może chodziło o coś więcej? Jaka tajemnica ciągnęła się za uwielbianą przez Hollywood gwiazdą? Jak skończyła się jej niezwykła historia?
Moja głowa musuje od pięknych słów, czuję się tak, jakby zamiast krwi, w moich żyłach płynęła oranżada. Nieopodal, na kwiecistej podstawce, stoi parująca herbata. Pływają w niej cukrowe śnieżynki. Wirują na brązowej tafli, niczym tancerka unosząca się na srebrzystych baletkach. Dziewczyna tańczy, układając dłonie na połach zaczarowanego tiulu. Brokat spływa po jej ramionach, sypie się niczym cukrowy deszcz. Po królewskiej sali niesie się zapach pierników, słodkiej wanilii i puszystego lukru.
„Luienna. Bal w Trewill” to jedna z tych książek, których powstawanie śledziłam od samego początku. Obserwowałam pracę autorki, to, z jakimi pieczołowitością i sercem podchodziła do swojej najnowszej opowieści. Skupiała się na każdym drobiazgu, na wszystkim, co mogło pomóc w tym, aby „Luienna” była idealna. Aby czytelnicy, którzy wezmą ją do rąk, westchnęli z zachwytu.
Czy się udało?
Uwielbiam święta. Choć moją ulubioną porą roku jest jesień, to właśnie zimie oddaje zawsze całe swoje zakurzone serce. To okres radości i niecierpliwego wyczekiwania. Czas, w którym mieszają się czerwień bombek, zieleń drzewek i złoto choinkowych łańcuchów. Choć świat coraz szybciej zalewają ciemności, wcale nie robi się ciemno. Zaczynają palić się światła. Tańczą płomienie świec, migocą lampki choinkowe, gwiazdy o wiele dłużej pozostają na niebie. Pod stopami skrzy się puszysty śnieg. Jego pękanie, przywodzi na myśl trzask wrzucanych do kominka gałęzi. Tej zimy będzie mi się kojarzył z czymś innym. Z pewną wartościową, świąteczną nowelką.
