.jpg)
Książka Klaudii Muniak to trzecia świąteczna książka, po którą sięgnęłam tej zima. To też moja druga książka od tej konkretnej autorki. Pierwszą było „Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem”. Nie ukrywam, że nie było nam z tą powieścią po drodze, więc finalnie rozstałam się z nią bez żalu, ciesząc się, że to już koniec. Po drugą część londyńskiej serii już nie sięgnęłam. Obawiałam się, że moja opinia na jej temat, będzie taka sama, jak w przypadku pierwszej.
„Siedmiu mężów Evelyn Hugo” to książka, która pojawiła się u nas w Polsce w 2019 roku i od razu rozkochała w sobie wielu czytelników. Uwiodła ich z niemalże tak samo wielką gracją, z jaką robiła to tytułowa bohaterka powieści. Evelyn Hugo: piękna, utalentowana i niezwykle charyzmatyczna kobieta. Dziewczyna potrafiąca odnaleźć się w każdej sytuacji. Niezwykle zagubiona dusza towarzystwa. Gwiazda, która imponowała całemu światu, skrywając jednocześnie wiele zdumiewających sekretów. I wreszcie… żona. Partnerka nie jednego, nie dwóch, lecz siedmiu mężczyzn. Jak to możliwe, że miała tak wielu mężów? Czy ich kochała, czy może chodziło o coś więcej? Jaka tajemnica ciągnęła się za uwielbianą przez Hollywood gwiazdą? Jak skończyła się jej niezwykła historia?
Moja głowa musuje od pięknych słów, czuję się tak, jakby zamiast krwi, w moich żyłach płynęła oranżada. Nieopodal, na kwiecistej podstawce, stoi parująca herbata. Pływają w niej cukrowe śnieżynki. Wirują na brązowej tafli, niczym tancerka unosząca się na srebrzystych baletkach. Dziewczyna tańczy, układając dłonie na połach zaczarowanego tiulu. Brokat spływa po jej ramionach, sypie się niczym cukrowy deszcz. Po królewskiej sali niesie się zapach pierników, słodkiej wanilii i puszystego lukru.
„Luienna. Bal w Trewill” to jedna z tych książek, których powstawanie śledziłam od samego początku. Obserwowałam pracę autorki, to, z jakimi pieczołowitością i sercem podchodziła do swojej najnowszej opowieści. Skupiała się na każdym drobiazgu, na wszystkim, co mogło pomóc w tym, aby „Luienna” była idealna. Aby czytelnicy, którzy wezmą ją do rąk, westchnęli z zachwytu.
Czy się udało?
Uwielbiam święta. Choć moją ulubioną porą roku jest jesień, to właśnie zimie oddaje zawsze całe swoje zakurzone serce. To okres radości i niecierpliwego wyczekiwania. Czas, w którym mieszają się czerwień bombek, zieleń drzewek i złoto choinkowych łańcuchów. Choć świat coraz szybciej zalewają ciemności, wcale nie robi się ciemno. Zaczynają palić się światła. Tańczą płomienie świec, migocą lampki choinkowe, gwiazdy o wiele dłużej pozostają na niebie. Pod stopami skrzy się puszysty śnieg. Jego pękanie, przywodzi na myśl trzask wrzucanych do kominka gałęzi. Tej zimy będzie mi się kojarzył z czymś innym. Z pewną wartościową, świąteczną nowelką.
Zacznijmy może od przedmowy, bo tak się składa, że o tej konkretnej książce mam do powiedzenia tyle, że nie obejdzie się bez choćby najkrótszego wstępu. O „Lightlarku” i jego autorce było głośno już na pewien czas przed oficjalną premierą książki. Czy zamierzam wnikać i analizować wszelkie dziwne plotki, jakie pojawiły się względem tej historii i samej Alex Aster? Nie. Oceniam teksty, nie ich autorów. Nie będę jednak ukrywała, że wszystko to, co działo się wokół tej publikacji na przestrzeni ostatnich miesięcy, przyczyniło się do wzrostu mojego zainteresowania. Zaintrygowały mnie zwłaszcza komentarze, że książka jest gloryfikowana na wyrost, bo w rzeczywistości daleko jej od ideału. Zaczęłam zachodzić w głowę, czy „Lightlark” to jedna z tych książek, które swoją popularność zawdzięczają nie tyle fantastycznej fabule, ciekawym bohaterom czy szokującym zwrotom akcji, ile sławie samego autora. Alex Aster to jedna z popularniejszych użytkowniczek mediów społecznościowych. Niektóre z jej filmików mają po kilka milionów wyświetleń, ludzie chętnie ją obserwują. Nic więc dziwnego, że chętnie zaczęli też obserwować jej drogę do wydania „Lightlarku”. Książki, o której jeszcze przed premierą było tak głośno, że prawa do jej tłumaczenia zaczęły sprzedawać się jak świeże bułeczki. Nie oszukujmy się, każdy autor marzy o takim rozgłosie, a każdy wydawca, o tak rozchwytywanym tekście, który mógłby sygnować własnym logotypem.
Dostałam ostatnio pytanie, w jaki sposób opisać coś, co tak właściwie nie jest „książką”. Nie ma przecież fabuły, bohaterów, ani dialogów. Nie ma ciągu zdarzeń, który dałoby się obiektywnie ocenić. W jaki sposób mówić o czymś, co tak właściwie jest publikacją zbudowaną z innych książek? Czy ma to sens? Czy fanom Heartstoppera jest to w ogóle potrzebne? Przecież wielu z nich i tak zna tę serię jak własną kieszeń.
